Geregeld eet mijn schoonmoeder s ‘avonds een hapje bij ons.
Het is vaak erg gezellig ook al is ze soms nogal aanwezig.
Afgelopen woensdag wilde mijn dochter bij ons komen eten en het leek haar een goed idee om oma ook uit te nodigen.
Ze gaat namelijk een paar maanden op reis en op deze manier ziet ze haar oma nog voor haar vertrek.
Zo gezegd, zo gedaan.
Mijn vrouw, die hard aan het studeren was voor haar examen, had de avond ervoor de toetjes al gemaakt.
Overdag deed ze tussen het leren door de boodschappen en werd de ovenschotel klaar gemaakt.
In de namiddag werd mijn dochter en oma, die niet meer van ons mag autorijden nadat ze bijna een viswinkel was ingereden, opgehaald.
En ik?
Ik had de hele dag gewerkt…
Zodra ik de dames binnen hoor komen schenk ik altijd de wijn in en haal de olijven tevoorschijn.
Omdat mijn dochter mobieler is dan oma komt ze eerder in de kamer en start het eerste onderwerp van de avond, haar aankomende reis.
Oma komt tijdens de start van dit gesprek de kamer binnen geschuifeld gaat zitten en probeert het onderwerp zo te draaien dat zij de hoofdpersoon wordt van dit gesprek.
Dit zijn we gewend dus ik kijk hier niet van op, maar ik blijf me verbazen.
Mijn dochter vertelt over haar reis, 4 landen in 2,5 maand, en de route die ze wil nemen.
Oma vertelt parallel aan het lopende gesprek dat zij ook een keer alleen had gereisd en dat dat echt niet makkelijk voor haar was nadat haar man overleden was.
Ik knik tegen de beide dames en leg nog een blokje hout in de haard.
Mijn dochter vertelt verder, over haar malaria noodpakket en of dat nou wel echt nodig is.
In mijn rechteroor hoor ik oma vertellen dat haar man eigenlijk altijd alle financiën regelde en dat ze, toen alleen reisde, in ineens alles zelf moest doen.
Ik knik en neem een slokje wijn
Mijn vrouw komt binnen en zegt tegen mijn dochter; ‘vergeet dat zakje van Andrea niet mee te nemen’.
Dat zakje is een zelfgemaakt stoffen tasje dat gemaakt is door de grootmoeder van Andrea, de Portugese vriendin van mijn dochter.
De laatste keer dat ze bij ons was, was ze dat tasje vergeten mee te nemen.
Mijn dochter pakt het tasje en vertelt trots dat de 93 jarige grootmoeder van Andrea dit soort tasjes nog steeds maakt en in Portugal verkoopt op de markt.
Oma haakt in door te zeggen dat zij maar 20 jaar scheelt met haar moeder, dus dat haar moeder eigenlijk nog makkelijk had kunnen leven en mijn dochter dan ook een grootmoeder zou hebben.
Ik knik en pak een olijfje.
Wel merk dat in deze tweestrijd oma een lichte voorsprong opbouwt.
Oma heeft namelijk in de loop der jaren, ze is namelijk al 87, hoor ik haar ondertussen zeggen, een techniek ontwikkeld om te praten en ademen tegelijk.
Daar verliest de jeugd het van de ervaring.
Zelf denk ik dat oma op een bepaald moment kan eten en praten tegelijk.
Nu is ze nog stil als ze haar limoncello toetje leeg lepelt, maar ik vermoed dat dat binnenkort anders is.
Na het eten en luisteren is het mijn taak om mijn dochter en oma weer terug te brengen.
Mijn vrouw ruimt af en doet de afwas.
Tijdens de autorit, oma zit naast me en mijn dochter zit achterin, is oma onvermoeid aan het woord.
Ik luister allang niet meer maar volgens mij gaat het eerst over de Oekraïne en daarna hoe zij tijdens de tweede wereldoorlog met haar moeder op de vlucht was voor de Duitsers.
Af en toe knik ik of murmel iets als ‘hmm’.
Bij het Surinamerplein haal ik een gele Lotus Elite in.
Ik zeg; ‘kijk eens naar die gele auto?’, ‘zo’n auto wilde ik vroeger kopen omdat…..’
Oma breekt in en vertelt dat ze vroeger een lelijke eend hadden en dat ze daar helemaal mee naar Frankrijk waren gereden en begint heel hard te lachen.
Vanaf de achterbank hoor ik van mijn dochter in een laatste ultieme poging het gesprek haar kant op te krijgen ‘ik wil een Kever’, maar we weten allebei dat ze dit gevecht verloren heeft.
Gelukkig zijn we er bijna.